Φύλλα ξερά τα όνειρα
χάμε στη γη πεσμένα
σαν τον αέρα τα ριξε
η μοίρα μου ένα ένα
Μανώλης Αλεξάκης

Ψυχομαχώ και δίπλα μου
μοιρολογάτε ο πόνος
γιατί ποθαίνει ο φίλος του
και θα 'πομείνει μόνος
Μεγάλος Μανώλης Αλεξάκης

Μην έρχεσαι κάθε βραδυά
στ' ονείρου μου τη ζάλη
γιατί υποφέρω την αυγή
που μένω μόνος πάλι
Μιχάλης Αλεφαντινός

Χωρίς εσένα η καρδιά
να σταματήσει πρέπει
δε τηνε θέλω να χτυπά
με το στανιό στο μπέτι
Από δισκογραφική δουλειά του Νεκτάριου Κλωστράκη

Η μοίρα μου στοιχηματεί
οτι θα με ξεβγάλει
μα δε κατέχει φαίνεται
με ποιό 'χει να τα βάλει
Μανώλης Στεφανάκης

Μόλις είπε ο Γαρυπαντώνης στο Melody FM
Στην πόρτα στέκει η χαρά
κάθε που θα περάσω
κι όμως δε μου 'πε μια φορά
έμπα να σε κεράσω

Η αλήθεια ειναι οτι το 'χω παραμερίσει το blog. Λόγω φόρτου εργασίας δεν ακούω καινούριες μαντινάδες συχνά. Σήμερα άκουσα μια από τον Νίκο Μπιμπάκη που λέει
Να 'σουνα τση πηγής νερό
κι εγώ να 'μουνε χώμα
να σε θολώνω οντε πας
να γράνεις άλλο στόμα

Μιας και σήμερα έχει γενέθλια ένας πολύ καλός φίλος, θα γράψω μια που είχα ακούσει πριν κάποια χρόνια αλλά δεν θυμάμαι απο ποιον
Ποιά μαντινάδα να σου πω
χρόνια πολλά να στείλω
που καμαρώνει η σκέψη μου
μόνο που σ' έχει φίλο

Καιρό έχω να γράψω κάτι αλλά αυτό που άκουσα αξίζει πολύ..
Ο πλουσιότερος τση γης
είμαι και το πιστεύω
γιατι 'χω φίλους που έρχονται
όποτε τσι γυρεύω
Στέλιος Μπικάκης από μια ζωντανή ηχογράφηση

31 Γενάρη 2007 σήμερα. Πριν από ακριβώς 16 χρόνια, στις 31 Γενάρη του 1991 πέθανε ο μεγαλύτερος λυράρης που γεννήθηκε ποτέ στην Κρήτη, ο Κώστας Μουντάκης. Αντί για μαντινάδα σήμερα αντιγράφω τους στίχους (ανήκουν στον Κωστή Φραγκούλη) του τραγουδιού του "Ο Θάνατος του Λυράρη".

Σε ενός λυράρη την αυλή εκόνεψεν ο Χάρος κι ανασηκώθει ο λυρατζής παλιό κρασί να φέρει, λες κι ήτο φίλος του ακριβός να τονε τραπεζώσει και ξεκρεμά τη λύρα ντου γλυκό σκοπό να αρχίσει λες κι ήτονε κάνας γλετζές να τονε ξεφαντώσει

-Άσε το δίσκο λυρατζή και κρέμασε τη λύρα φύλαξε το δοξάρι σου για δε ντο ξαναπιάνεις και κάτσε να χαζιρευτείς τα σκολινά σου βάλε γιατί σε παίρνω σύναυγα και πας στον κάτω κόσμο.

-Χάρε, α θέλεις, άφησ' με τη λύρα μου να πάρω απού μιλούν οι κόρδες τση και κλαίει ο καβαλάρης και τα γερακοκούδουνα του δοξαριού μου λένε, τ' απάνω κόσμου τσι χαρές, τση νιότης τα τσαλίμια, την ομορφιά των κοριτσιώ, τση λεβεδιάς τη χάρη και μιάς αγάπης μου παλιάς το κάνω βασιγιέτι, που μου διπλοπαράγγερνε τη λύρα μη ξεχάσω στον κάτω κόσμο όντε θα 'ρθω

-Δεν στην αφήνω ζάβαλε, καλλιά 'χω να τη σπάσεις γιατί με το δοξάρι σου σηκώνεις ποθαμένους και θ' αρχινήξεις κοντυλιές να ταραχίσεις τσ' άντρες να ξεμυαλίσεις κοπελιές να ξετρουμίσεις γέρους και θα πλανέψεις τα μωρά να κλαίνε για κανάκια και θα μισήσουν τα κελιά του Νάδη τα καστέλια κι ούλοι θα θένε να 'ρθουνε στον κόσμο τον απάνω.

Μετά απο απουσία πολλών ημερών θυμήθηκα σήμερα μια μαντινάδα που είχα ακούσει απο τον Γιώργη Στιβακτάκη και λέει
Το να κατέχει ν' αγαπάς
είναι κι αυτό επιστήμη
άμα πληγώσεις μια καρδιά
φέρεις μεγάλη ευθύνη

Και στ' όνειρο να δω χαρά
η μοίρα θα μανίσει
και με εφιάλτη το πρωί
θα 'ρθει να με ξυπνήσει
Μανώλης Αλεξάκης

Η μαντινάδα των μαντινάδων κατα τη γνώμη μου
Δότης θα γίνω τση καρδιάς
να μη θαφτεί στο χώμα
να ζήσει αυτή να σ' αγαπά
κι ας είναι σ' άλλο σώμα
Από τον ένα και μοναδικό Μανώλη Αλεξάκη

Αρτι ακουσθείσα....
Δανείζω σου τα μάτια μου
να δεις πως σε θωρούνε
να μη ρωτάς εδώ και κει
το πόσο σ' αγαπούνε
Μανώλης Στεφανάκης

Δεν με φοβίζει ο θάνατος
άλλα 'ναι τα σπουδαία
το ν' αγαπάς να μη μπορείς
να διώξεις την ιδέα
Βασίλης Σταυρακάκης (Μια βραδιά στην Ερωφίλη)

Στης μοίρας μου τη θάλασσα
ψαρεύω μέρα νύχτα
μα δε μπερδεύουνε χαρές
μόνο καϋμοί στα δίκτυα
Από κάποιο cd του Αλέκου Πολυχρονάκη

Πετώντας κάποια παλιά χαρτιά στη δουλειά, βρήκα σημειωμένη πάνω μια μαντινάδα που προφανώς άκουσα και σημείωσα καθώς δούλευα κάποιες εβδομάδες πριν. Αν και δεν θυμάμαι από ποιον την άκουσα την παραθέτω:
Πολλές φορές αμφισβητώ
Θεέ μου την ύπαρξη σου
για δε μοιράζεις τσι χαρές
και τσι καϋμούς εξ' ίσου

Η δεύτερη είναι του αποχωρισμού και λέει:
Φεύγω και σφίγγω την καρδιά
το δάκρυ μην προβάλει
και το κρατώ για τη χαρά
που θα βρεθούμε πάλι
(Μανώλης Αλεξάκης)

Αναχωρώντας για τις πρωτοχρονιάτικες διακοπές θυμήθηκα δύο μαντινάδες που έχω ακούσει από τον Μανώλη Αλεξάκη. Η πρώτη λέει:
Ζω με την φαντασία μου
Πρωτοχρονιά μαζί της
κι ας μην μπορούν τα χέρια μου
να αγγίξουν το κορμί της

Και συνεχίζω με μια που μόλις άκουσα
Να ταν ο μπέτης μου γυαλί
να βλεπες την καρδιά μου
το πως αλλάζουν οι παλμοί
αμα σε δω μπροστά μου
Από τον Ζαχάρη Φραγκιαδάκη στον Ερωτόκριτο FM